Hee lieve mensen!

Alle reisgenootjes waarmee ik mijn tijd in Zuid-Afrika en Lesotho heb opgetrokken, zijn inmiddels weer allemaal veilig en wel terug in Nederland. En misschien is juist dat wel een hele goede reden om mijn allerlaatste blog te schrijven.
De eerste weken terug in Nederland heb ik natuurlijk helemaal niets anders uitgevoerd dan een beetje rustig acclimatiseren en genieten van alle mensen die ik nu weer kan spreken, zien en knuffelen! De dag dat ik aankwam in Nederland waaide er een behoorlijk koude wind, dus ik werd letterlijk weer met beide benen op de grond gezet. Mijn hele gezin, vriend en beste vriendinnen stonden in de aankomsthal om mij met spandoeken en grote glimlachen op te vangen. Na zo’n lange reis was het zo fijn weer iedereen in mijn armen te kunnen sluiten. De eerste tijd na terugkomst is eigenlijk een beetje onwerkelijk. In gedachten ben je nog in Zuid-Afrika en je verwacht dat er dingen veranderd zijn in Nederland. Er zijn ook dingen veranderd, maar vooral de mensen. Soms roep ik heel blij dat er een nieuw product in de Albert Heijn ligt. Maar voor de rest is alles hetzelfde. Het moment dat je door de voordeur naar binnen stapt, voelt het aan alsof je nooit bent weggeweest. Ik kan wel zeggen dat ik de eerste tijd extreem genoten heb van mijn eigen bedje, fiets en Nederlandse trein, en eigenlijk doe ik dat nog steeds. Zo leuk om gewoon in een trein te kunnen stappen! Je zou denken dat naar een ver land reizen en daar werken het ultieme vrijheidsgevoel brengt. Maar vaak voel je je beperkt in je vrijheid doordat je het grootste gedeelte van de tijd rekening moet houden met je veiligheid. Lang niet altijd hoor, want als je lekker een weekendje weg gaat, voel je je wel stiekem even een wereldreiziger. En nu ik in Nederland ben, verlang ik weer om weg te gaan en nieuwe dingen te zien. Ik denk dat ik de zogenaamde reiskoorts dik te pakken heb. Maar daar moet ik nog wel eventjes mee wachten. Een studie gaan doen, is mijn eerste programmapunt. Met hoge waarschijnlijkheid ga ik in september met de studie Culturele Antropologie en Ontwikkelingssociologie beginnen. Ik heb me nog niet ingeschreven, omdat ik er nog niet over uit ben in welke stad ik me wil inschrijven. In deze studie specialiseer je je uiteindelijk op een bepaald gebied (Europa, Azie, Afrika, Amerika) en een bepaald onderwerp. Elke universiteit heeft zo zijn eigen specialiteit, en dat maakt de keus dus een beetje moeilijk. Maar dat komt allemaal wel goed. Mijn nieuwe avontuur bevat dus veel studieboeken, een nieuwe stad, nieuwe mensen en hopelijk, een nieuwe woning.
Mensen vragen mij nog geregeld hoe het was in Zuid-Afrika. Vaak weet ik daar niet meteen een antwoord op te geven. Op zo’n moment schieten allerlei beelden door mijn hoofd. De straatkinderen op Amakhaya in Johannesburg. Of de stille weekenden op Zakheni. De prachtige natuur, overvolle taxibusjes, kleine lekkende krotten of eindeloos grote en luxe shoppingmalls. Maar ook en vooral allerlei mensen die ik ontmoet heb en hun verhalen. Ook Lesotho heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Ik mis de kindjes die ik daar verzorgd heb net zo veel als de straatkinderen in Johannesburg. Vaak kan ik niet geloven dat ik van alle mensen die ik ontmoet heb waarschijnlijk niemand of bijna niemand meer zal zien. En dus besluit ik vaak bij mezelf dat ik in ieder geval een keer terug moet gaan. Tot die tijd zal ik op andere manieren contact moeten houden. Die zijn er gelukkig genoeg, maar het blijft een hele stap een brief te gaan schrijven naar bijvoorbeeld een huismoeder in Lesotho. Over de gehele periode terugkijkend heb ik zoveel meegemaakt. Hoe langer je erover nadenkt, hoe meer. Ik heb veel gelachen, maar ook gehuild. Er is zoveel om van te genieten, maar ook zoveel om over te treuren. De volgende vraag is hoe het weer is om in Nederland te zijn. Zuid-Afrika en Lesotho is geen dag niet in mijn hoofd. Met alles wat ik doe, vergelijk ik de situaties met mijn ervaringen. Er zijn zulke grote verschillen, bijna niets is hetzelfde. De extreme armoede in sommige gebieden kom je hier natuurlijk vrijwel niet tegen. Ik kan me soms gewoon niet voorstellen dat ik echt alles heb meegemaakt wat ik meegemaakt hebt, maar als ik dan de foto’s bekijk, weet ik dat alles daar net zo echt was als hier in Nedelrland. Soms word ik verdrietig als ik terugdenk en soms zo ontzettend blij dat ik alles heb mogen meemaken. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik er geen spijt van heb dat ik in November vertrokken ben naar Zuid-Afrika en als ik had geweten wat mij echt allemaal te wachten stond, was ik weer met hetzelfde enthousiasme in het vliegtuig gestapt. Ik denk dat Antropologie goed aansluit op alles waar ik geïnteresseerd in ben en ben benieuwd wat en waar deze studie mij zal brengen. Ik ben erg dankbaar dat God mij mijn gehele verblijf beschermt heeft. Ik wil ook iedereen bedanken die mij op welke manier dan ook gesteund heeft. Bedankt voor het lezen en alle leuke en lieve reacties!

Groetjesx!

Else